Tuesday, 13 March 2018

சங்கப் பெண் கவிஞர் சக்தி ஜோதி


மகளிர் தினத்தை முன்னிட்டு மார்ச் 8ஆம் தேதி சாகித்ய அகாதமி தில்லியில் ஒரு நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. காலையில் ஒரு கருத்தரங்கம், மாலையில் பன்மொழிக் கவியரங்கம். பங்கேற்ற கவிஞர்கள் எல்லாரும் பெண்கள். தமிழ் மொழி சார்பில் சக்தி ஜோதி கலந்து கொண்டார்.

இதுபோன்ற பன்மொழிக்கவியரங்குகளில் - அதிலும் சாகித்ய அகாதமி போன்ற அமைப்புகள் வட்டமேசையில் நடத்தும் அரங்குகளில் - கவிதை வாசிப்பது என்பது சோதனையான அனுபவம். அதிலும் இந்தி மட்டுமே புரிந்து கொள்கிறவர்கள் அதிகம் இருக்கிற வடநாட்டில், அவர்களுக்குப் புரியாத வேற்று மொழியில் கவிதை வாசிப்பது கவனம் பெறாது. கவிதையை என்னதாம் சிறப்பாக மொழியாக்கம் செய்து வாசித்தாலும் மூலத்தின் உயிர்ப்பு அதில் இருக்காது. அளிக்கப்படும் நேரத்துக்குள் ஆளுமையை வெளிப்படுத்திவிட எல்லாராலும் இயலாது. அதற்கு நல்ல குரல் வளமும் ஏற்ற இறக்கத்துடன் வாசிக்கும் திறமையும் இருக்க வேண்டும், மைக்கும் ஒத்துழைக்க வேண்டும். இந்தக் கவியரங்கத்திலும் பல மொழிகளின் கவிஞர்களிடம் அந்தக் குறைபாடுகள் இருந்ததை உணர முடிந்தது. 15 கவிஞர்களுக்கு ரசிகர்களாக அந்தந்த மொழியிலிருந்து ஆளுக்கு இரண்டு பேர் வந்திருந்தாலும் 30 பேர் அங்கே இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால்... சரி, போகட்டும். என்னையும் ரவீந்திரமணியையும் போன்ற 60 வயதைக் கடந்த இளைஞர்கள் சுமார் ஏழெட்டு பேர் கவிதைகளை தலையாட்டி ரசித்துக்கொண்டிருந்தோம்.



ஒவ்வொரு கவிஞருக்கும் கிடைக்கக்கூடிய நேரம் மற்றொரு சிக்கல். அசாமி, பெங்காலி, குஜராத்தி... என ஆங்கில அகர வரிசையில் அழைக்கப்படும்போது தமிழ் தெலுங்கு உருது கடைசியில்தான் வரும். நிகழ்வின் துவக்கத்தில் வருகிற மொழிக் கவிஞர்கள் நிறைய நேரம் எடுத்துக்கொள்வார்கள். கடைசி ஆக ஆக நேரம் குறையும். மொழியாக்கம் வேண்டாம், கவிதை மட்டும் வாசித்து விடுங்கள் அல்லது மொழியாக்கம் மட்டும் வாசித்து விடுங்கள், கவிதை வேண்டாம் என்று சொல்லுகிற நிலை வரும். தெலுங்குக் கவிஞருக்கு அதுதான் நிகழந்தது. கடைசியாக வாசித்த உருதுக் கவிஞர் இதுபோன்ற நிகழ்வுகளை ஏற்கெனவே பலமுறை அனுபவித்தவர் போல...! ஆரம்பத்திலேயே சாகித்ய அகாதமி ஏற்பாட்டாளர்களை ஒரு வாங்கு வாங்கிவிட்டு கணீரென்ற குரலில் சொல்லிவிட்டார் - நான் என் நேரத்தை விட்டுக் கொடுப்பதாக இல்லை என்று. சும்மா சொல்லக்கூடாது, கவிதையும் நன்று, மொழியாக்கமும் நன்று. உருது கவிதை மொழியாக இருப்பது அல்லது கவிதைக்கு உருது சிறப்பாகப் பொருந்துவதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

சக்தி ஜோதி கவிதை வாசிப்பதற்கு முன்னால் தமிழில் பெண் கவிஞர்கள் குறித்து சிறிய அறிமுகமும் அளித்தார்.

For more than two thousand years, my language has not just produced poems. Its very existence itself is poetic. I take pride in the fact that our language has the highest number of poets among all Indian languages.
My language is my identity. The poems in my language are my identity, pride and treasure. I can never lose my identity, pride and treasure.
Forty five women poets have also contributed in making this two thousand year old treasure trove and I take immense pride in that as a woman. I take great pride in belonging to a society which has been celebrating a woman who wrote a four liner poem.
More than two thousand years ago itself women have poured their hearts out in poems. In Tamil language, not only men, but women themselves have also written about women, woman's body, language, freedom, love, affection, lust, yearning, sorrow, society, economy, political sociology, social evils etc. ... My great grandmothers have written. I am writing today only what they have written before in my own vocabulary. So, I am the descendant of those 45 ancient women poets, to become the 46th poet in the line. 

அதென்னடா அது தமிழ்நாட்டுல இருந்து வர்றவங்க எல்லாரும் தமிழ் பெருமை பேசறதை விடறதே இல்லேன்னு அங்கே இருக்கிறவங்க நினைச்சிருப்பாங்க. நினைக்கட்டும். 
*
மீன்களை வரைபவள்

அவள் விநோதமான சித்திரக்காரி
தூரிகை கொண்டு
நீரின் வண்ணம் தீட்டினால்
ஓவியத்து நதியில்
வெள்ளம் பெருக்கெடுக்கும்.

இப்போது நீரோடும் இடங்களிலெல்லாம்
மீன்களை வரைந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

ஆற்றின் நடுவே
படகில் நின்றபடி வலைவீசும் ஒருவனையும்
கரையோரம் தனியே அமர்ந்து
தூண்டிலிடும் இன்னொருவனையும்கூட
எளிதாகத் தீட்டி விடுகிறாள்

அதன்பின்
அவற்றில் சிக்காமல்
துள்ளித் தப்பும் மீன்களை வரையத்தான்
அவளுக்கு அதிக நேரம் பிடிக்கிறது.

She Who Paints Fishes
Weird painter she is
when her brush daubs the colour of water
the painted river will get flooded.

Now she is painting
fishes
all over the water.

She paints with ease
the guy who casts his net
from a boat mid-river,
and the lone guy with a fishing rod
on the bank.

But it takes quite some time for her
to paint fishes
which (can) leap and escape
from these men.
- அசதா மொழியாக்கம்
*
சங்கப் பெண் கவிஞர்கள் 45 பேரின் தொடர்ச்சியாக 46ஆவது கவிஞர் தான் என்றார் சக்தி ஜோதி. சங்கப் பெண் கவிஞர்களை இவரைப்போல அறிமுகம் செய்தவர்கள் யாரும் இல்லை என்றே நினைக்கிறேன். அறிமுகம் என்ன, பேசுபவர்களும் யாரும் இல்லை தமிழ் இலக்கிய உலகில். அவ்வப்போது இவருடைய எழுத்துகளை வாசிக்கும் சமயத்தில் ஏற்படும் பிரமிப்புக்கு பிரமிப்பு என்ற சொல் பொருந்தாது. சங்கக் கவிதை வரிகளை தற்காலச் சூழல்களோடும் நிகழ்வுகளோடும் இணைத்து எழுதுவது இவரது சிறப்பு.

நான் கவியரங்க நிகழ்வுக்குச் சென்றது கவிதை கேட்பதற்காக மட்டும் அல்ல. அவருடைய புதிய நூலைப் பெறுவதற்காகத்தான். நீங்கள் நிகழ்ச்சிக்கு வருகிறீர்கள் என்றால் புத்தகத்தை எடுத்து வருகிறேன், அல்லது நாளை சந்திப்போம் என்று சொல்லியிருந்தார். கவியரங்க நிகழ்ச்சியில் சந்திப்பது அவருக்கும் உற்சாகமாக இருக்கும் என்பதும் காரணம்.

சரியாக ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்னால் 2013 பிப்ரவரியில் உலகப் புத்தகத் திருவிழாவில் சாகித்ய அகாதமி நிகழ்வில் பங்கேற்க வந்தபோதுதான் அறிமுகம் ஆனோம். அவருடைய கவிதை குறித்தும், அந்த நிகழ்ச்சி குறித்தும் பதிவு பேஸ்புக்கில் பதிவு எழுதிய பிறகுதான் என் நட்பு வட்டம் விரிவடைந்தது. எல்லாருடனும் நட்பை நயமுடன் பராமரிப்பது எப்படி என்று இவரைப் பார்த்துக் கற்றுக் கொள்ளலாம். நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய ஐந்தையும் குறித்து எழுதிய ஐந்து நூல்களையும் எனக்கு அளித்தார். காற்றில் மிதக்கும் நீலம் என்ற தொகுப்பு குறித்து 2013இல் எழுதியதை இங்கே வாசிக்கலாம். அன்றிலிருந்து எப்போதும் தொடர்பில் இருக்கிறோம், பெரும்பாலும் இலக்கியம் குறித்த உரையாடல்களில். அவர் எழுதும் கட்டுரைகளை அனுப்பி கருத்துக் கேட்பார், தகவல்களை சரிபார்க்கக் கேட்பார்.

அவர் எழுதி, குங்குமம் தோழி இதழில் தொடராக வெளிவந்த கட்டுரைகளைத் தொகுத்து சங்கப் பெண் கவிதைகள் என்ற பெயரில் சந்தியா பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது. கடந்த மாதம் வெளிவந்த அந்த நூலையும், வெள்ளி வீதி என்ற கவிதை நூலையும் எனக்கு அளித்தார். பெற்றுக் கொண்டேன்.



வெள்ளி வீதியார் முதல் ஔவையார் வரை 45 சங்கப் பெண் கவிஞர்களைப் பற்றியும், அவர்களுடைய சில கவிதை வரிகளோடு சமகாலப் பிரச்சினைகளையும் அலசும் கட்டுரைகள் அடங்கியது இந்த நூல். அங்கேயே இரண்டு கட்டுரைகளை வாசித்தாயிற்று. தொடருக்காக எழுதிக் கொண்டிருந்தபோதும், பதிவுகளில் பகிர்ந்த போதும் சில கட்டுரைகளை வாசித்ததும் உண்டு. சங்ககாலக் கவிதைகளையும் சமகாலக் கவிதைகளையும் ஏதேனுமொரு புள்ளியில் இணைப்பதற்கு அவருடைய ஆழ்ந்த வாசிப்பு துணையாக இருந்திருக்கிறது.

சக்தி ஜோதியின் கவிதைகளில் பெண்ணியப் பார்வை இருக்கும், காதலும் காமமும் இருக்கும், எல்லாமே ஆர்ப்பாட்டங்கள் இன்றி நுணுக்கமாக அமைதியாக இருக்கும். இந்தக் கட்டுரைகளிலும் அவற்றைக் காண முடிகிறது. துணையாக நிற்கின்றன பல கவிஞர்களின் கவிதைகள். சசிகலா பாபு, லதா, கலாப்ரியா, மாலதி மைத்ரி, ரோஸ்லின், ரத்திகா, தமிழ்நதி, ராஜ சுந்தரராஜன், பாலபாரதி, சத்யா....... என எண்ணற்ற கவிஞர்களின் வரிகளை அங்கங்கே கோத்திருக்கிறார். ஆழமான வாசிப்பும், கடுமையான உழைப்பும் ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் வெளிப்படுகின்றன.

பொதுவாக நான் நூல்களின் அணிந்துரைகளை முதலில் வாசிப்பதில்லை, அணிந்துரை எழுதியவரின் முன்முடிபுகள் வாசிப்பு அனுபவத்தை பாதித்துவிடும் என்பதே என் கருத்து. ஆனால் இந்த நூலில் முனைவர் எல். ராமமூர்த்தியின் அணிந்துரை, ஒரு நூலின் அணிந்துரை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான உதாரணம். கற்றோரைக் கற்றோரே காமுறுவர்.

இதுவரை கவிதைத் தொகுப்புகள் மட்டுமே வெளியிட்டு வந்த சக்திஜோதியின் முதல் கட்டுரைத் தொகுப்பு, அவர் இன்னும் பல கட்டுரைத் தொகுப்புகளை அளிப்பார் என்ற நம்பிக்கையூட்டுகிறது.
வாழ்த்துகள் சக்தி ஜோதி
*
சங்கப் பெண் கவிதைகள், சக்தி ஜோதி, சந்தியா பதிப்பகம், 423 பக்கங்கள், 978-93-87499-22-5, ரூ. 400.

Thursday, 8 March 2018

அக்னிப் பாதை


மகளிர் தினக் கவிதை

ராபர்ட் ஃப்ராஸ்டின் Miles to go before I sleep என்ற வரிகள் வரும் கவிதை மிகவும் புகழ் பெற்றது. இலட்சியம் நோக்கிப் பயணப்படுகிற ஒவ்வொருவருக்கும் பொருந்தக்கூடியது. போராட்டமே வாழ்க்கையாய்க் கொண்ட மகளிருக்கோ இன்னும் பொருத்தமானது.

The woods are lovely dark and deep
But I have promises to keep
And miles to go before I sleep
Miles to go before I sleep
  Robert Frost

என்வழியில் பசுஞ்சோலை பைம்பொழில்கள் பாய்விரிக்கும்
என்றாலும் நானேற்ற அரும் பணிகள் எனை அழைக்கும்
இளைப்பாற நேரமில்லை; என்பாதை பலகாதம்
இளைப்பாற நேரமில்லை; என்பாதை பலகாதம்
தமிழாக்கம் - என் நண்பர் சேதுராமலிங்கம்.

இந்தக் கவிதையைப் படித்த நண்பர் ஒருவர், “அக்னி பத்கவிதையையும் தமிழில் தாருங்களேன் என்று கேட்டார். அக்னி பத் கவிதை, ஹரிவன்ஷ்ராய் பச்சன் எழுதியது. இந்தியில் மிகப்பிரபலமான கவிதை. அப்படியே தமிழில் தருவது சாத்தியமே இல்லை. முயற்சி செய்திருக்கிறேன். (ஹரிவன்ஷ்ராய் யார் என்று தெரியாதவர்களுக்கு அவர்தான் அமிதாப் பச்சனின் தந்தை.)



இந்தத் தமிழாக்கம் மகளிர் அனைவருக்கும் சமர்ப்பணம்

*
அக்னிப் பாதை

மரங்கள் வளர்ந்தோங்கி நிற்கலாம்
அடர்ந்தும் வலுவேறியும் இருக்கலாம்
ஒற்றை இலையின் நிழலையும்
கேட்காதே தேடாதே மயங்காதே
நீ பயணிக்க வேண்டியது நெருப்புப் பாதை

ஒருபோதும் களைத்து விடாதே
ஒருபோதும் வளைந்து விடாதே
ஒருபோதும் திரும்பி விடாதே
உறுதி கொள் மனவுறுதி கொள் உடலுறுதி கொள்
நீ பயணிக்க வேண்டியது நெருப்புப் பாதை

கண்ணீர் வியர்வை குருதியில் குளித்தும்
லட்சியம் நோக்கி நடக்கிற மனிதனைக்
கண்ணுறும் காட்சி மகத்தான காட்சி
நட, முன்னே செல், முன்னேறு,
நீ பயணிக்க வேண்டியது நெருப்புப் பாதை.

*
अग्नी पथ

वृक्ष हों भले खड़े,
हों घने हों बड़े,
एक पत्र छाँह भी,
माँग मत, माँग मत, माँग मत,
अग्निपथ अग्निपथ अग्निपथ।


तू न थकेगा कभी,
तू न रुकेगा कभी,
तू न मुड़ेगा कभी,
कर शपथ, कर शपथ, कर शपथ,
अग्निपथ अग्निपथ अग्निपथ।

यह महान दृश्य है,
चल रहा मनुष्य है,
अश्रु श्वेत रक्त से,
लथपथ लथपथ लथपथ,
अग्निपथ अग्निपथ अग्निपथ।

- हरिवंशराय बच्चन
*

Agnipath

Even if there are mighty trees all around you,
Let them be shady, let them be huge,
But, even for the shade of a single leaf,
Beg not, beg never, ask never!
The path of fire you shall tread! The path of fire! Yes, That Path of Fire!

You shall never tire,
You shall never slow down,
You shall never turn back,
This oath you will take today!
This oath you will fulfill in your life!
Take this oath!
And walk the Path of Fire, every single day!
The oath of fire! Yes, That Path of Fire!

What greater spectacle,
Than to see such a man walk,
Who in tears, sweat and blood,
Is soaked, covered and coated;
And still walks on in the Path of fire!
Walks the path of fire! Yes, That Path of Fire!
- Harivanshrai Bachan

Wednesday, 21 February 2018

தாய்மொழி தினம்


இன்று தாய்மொழி தினம்.

தாய்மொழி தினம் என்றால் தாய்மொழியின் சிறப்பை மட்டும் பேசுவதற்காக அல்ல. தன்னுடைய மொழி மட்டுமே மற்ற மொழிகளினும் உயர்ந்தது என்று கருதுவதற்காக அல்ல.

உலகின் எல்லா மொழிகளும் காக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கானது தாய்மொழி தினம். இதன் நோக்கத்தில், மொழிகள் மற்றும் பண்பாடுகளின் பன்முகத்தன்மையைப் பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது, பன்மொழிச் சிந்தனைகளை ஊக்குவிப்பது ஆகியவையும் அடங்கும்.



தாய்மொழி தினத்துக்காக பிப்ரவரி 21ஆம் தேதி தேர்வு செய்யப்பட்டது ஏன்?

இந்தியா விடுதலை பெற்றபோது இந்தியா-பாகிஸ்தான் என பிரிக்கப்பட்டது. பாகிஸ்தான் இரண்டு பகுதிகளாக இருந்தது. ஒன்று இப்போது இருக்கிற பாகிஸ்தான். மற்றொன்று, கிழக்கு வங்காளம். அதாவது, இந்தியாவின் மேற்கு வங்க மாநிலத்துக்கு கிழக்கே இருக்கிற வங்கம். 1956இல் இதற்கு கிழக்கு பாகிஸ்தான் என பெயர் மாற்றம் செய்தது பாகிஸ்தான்.

பாகிஸ்தானின் பெரும்பான்மையினர் முஸ்லிம்களாக இருந்தாலும் கிழக்கு வங்கத்தில் இருந்தவர்கள் பெரும்பாலும் வங்கத்தினர்தான். ஆனால், பாகிஸ்தான் முழுமைக்கும் உருது மட்டுமே தேசிய மொழியாக இருக்கும் என 1948இல் பாகிஸ்தான் முடிவு செய்தது. அப்போது முதல் துவங்கியது வங்கத்தினரின் மொழிப்போராட்டம். மொழிக்கான போராட்டங்கள், பொதுக்கூட்டங்கள் நடத்தக்கூடாது என அரசு தடை செய்தது.

1952 பிப்ரவரி 21ஆம் நாள் டாக்கா பல்கலை மாணவர்களும் மக்களும் தடையை மீறி போராட்டத்தில் இறங்கினர். காவல்துறை வழக்கம்போல அடக்குமுறையை ஏவியது. ஏராளமான மாணவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். மாணவர்கள் கொல்லப்பட்ட செய்தி பரவி நாடெங்கும் கலகம் மூண்டது. மேலும் அடக்குமுறையும் மேலும் பல படுகொலைகளும் நிகழ்ந்தன. கிழக்கு பாகிஸ்தானின் அரசியல் சூழலும் மாறியது. அரசியல் கட்சிகளும் ஒன்றுபட்ட கூட்டணி அமைத்து, வங்கத்தை தேசிய மொழியாக ஆக்க வேண்டும் என்று கோரின.

பாகிஸ்தானைப் பொறுத்தவரை இது மொழி சார்ந்த சிக்கல் மட்டுமல்ல. அரசுக்கு எதிரான போராட்டமாகவும் இதைக் கண்டது. கிழக்கு வங்கம் தனியாகப் பிரிந்து போய்விடக்கூடும் என அஞ்சியது. அதனாலேயே வங்க மொழியை அங்கீகரிக்க மறுப்பதில் பிடிவாதமாகவும் இருந்தது. (கிழக்கு பாகிஸ்தானில் பெரும்பான்மையினர் முஸ்லிம்கள் என்றாலும் தம்மை வங்கத்தினராக நினைத்தார்கள். மொழி ஆதிக்கத்தை வெறுத்தார்கள். 1972இல் இந்தியாவின் துணையோடு வங்க தேசம் சுதந்திர நாடாக ஆனதன் பின்னணியில் மொழியினால் அந்நியப்படுத்தியதும் ஒரு காரணம்.)

நீண்ட நெடிய போராட்டங்கள், அரசியல் கட்சிகளின் நிர்ப்பந்தம் காரணமாக, 1956 பிப்ரவரி 29ஆம் தேதி, உருது-வங்கம் இரண்டுமே பாகிஸ்தானின் ஆட்சிமொழியாக இருக்கும் என அரசமைப்புச் சட்டம் திருத்தப்பட்டது.

வங்க மொழிப்போர் நடந்த பிப்ரவரி 21ஆம் தேதியை முன்னிட்டே தாய்மொழி தினம் 21ஆம் தேதி என முடிவானது.

மற்ற எல்லா மொழிகளையும் மதிப்போம். அதே நேரத்தில் தாய்மொழிக்கும் மேலே வேறொரு மொழி ஆதிக்கத்தை திணிக்க முயன்றால் அதை எதிர்த்து வெல்வோம் என்ற செய்தி தாய்மொழி தினத்தை முடிவு செய்த தேதியில் மறைந்திருக்கிறது.

*

சில நாட்களுக்கு முன்னால் ஒரு பதிவைப் பார்த்தேன். பள்ளி ஆசிரியை ஒருவர் எழுதிய பதிவு அது. பள்ளி மாணவர்கள் ஆங்கிலம் கற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை, சிரமப்படுகிறார்கள். குழந்தைகளுக்கு ஒரு மொழிக்கு மேலே திணிக்கக்கூடாது.... அவர்களால் கற்க முடியாது... ஆங்கிலம் கற்பதைவிட இந்திய மொழியான இந்தியைக் கற்பிக்கலாம் என்று அவருக்கே உரித்தான புரிதலுடன் எழுதியிருந்தார். அரைகுறைப் புரிதல் கொண்ட பேஸ்புக் சமூகத்தினர் ஆஹா... மிகச்சரி என்று கமென்ட்டுகள் போட்டிருந்தார்கள். (இந்தி கற்க முடியாமல் போனதால் வீழ்ந்தோம் என்ற வழக்கமான உளறல்களும் இருந்தன)

அவர் சிறந்த ஆசிரியராக இருக்கலாம். ஆனால் இங்கே பிரச்சினை என்னவென்றால், ஆசிரியப் பணி தொடர்பான புரிதலுக்கும் கற்பித்தலுக்கும் மேலே மொழி குறித்த புரிதல் பலருக்கும் தெளிவாக இல்லை.

குடும்பத்தில் அல்லது சமூகத்தில் பன்மொழிப் பின்னணி கொண்ட குழந்தைகள் பல்வேறு செயல்பாடுகளில் ஒற்றை மொழிப் பின்னணி கொண்ட குழந்தைகளைவிட சிறந்து விளங்குகிறார்கள் என்று ஏராளமான ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. இணையத்தில் தேடி அவற்றைப் படித்து அறிவை விருத்தி செய்து கொள்ளலாம்.

பன்மொழி கற்பவர்கள் என்று சொல்லும்போது, இதிலும் பல வகையினர் உண்டு. பிறப்பிலிருந்து இருமொழி கற்கும் சூழல் உள்ளவர்கள். பள்ளிக்குச் செல்லும்போது இருமொழி கற்பவர்கள். தொழில் அல்லது புலம்பெயர்தல் காரணமாக வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் இரண்டாவது மொழி கற்பவர்கள். இதைப்பற்றி எழுதினால் நீளமாகப் போகும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், இளம் வயதிலேயே இரண்டாம் மொழியைக் கற்பது மூளையின் செயல்பாடு மேம்பட உதவுகிறது.

அந்த இரண்டாம் மொழி என்பது இரண்டாவது மொழியாக மட்டுமே இருந்தாக வேண்டியதில்லை. மூன்று நான்கு மொழிகளாகவும் இருக்கலாம்.

குழந்தையின் பத்தாவது மாதத்திலிருந்து மொழி கற்கும் சாளரம் திறக்கிறது என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதற்கும் முன்னரே அவர்களால் கேட்க முடியும்தான், கருவிலேயேகூட கேட்க முடியும். ஆனால் பத்தாம் மாதத்துக்குப் பிறகு தம் காதில் விழுந்த ஒலிகளை திருப்பிச் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார்கள். அதாவது, பதில் பேச முயற்சி செய்யத் துவங்குகிறார்கள்.

வளரும் சூழலைப் பொறுத்து மூன்று நான்கு மொழிகளைக்கூட குழந்தைகள் கற்றுக்கொள்ள முடியும். கற்பதற்கான சூழலை எப்படி வழங்குகிறோம் என்பதே முக்கியம். எனவே, ஆங்கிலம் அந்நிய மொழியாக இருப்பதால் கற்க முடியவில்லை, இந்தி இந்திய மொழி என்பதால் கற்பது சுலபம் என்றெல்லாம் நினைப்பது அபத்தம்.

ஒரு மொழியை மட்டுமே அறிந்து வைத்துக்கொண்டு என் மொழியினும் சிறந்த மொழி வேறில்லை என நினைப்பதும் அபத்தம். வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போது வேறு மொழிகளையும் கற்றுக் கொள்ளலாம். வாழ்க்கை இனிக்கும்.

*
தாய்மொழியைக் காப்போம்
எல்லா மொழிகளையும் மதிப்போம்
எந்த மொழித் திணிப்பையும் எதிர்ப்போம்.

Thursday, 28 December 2017

நண்டும் ஏஞ்சலினா ஜூலியும்

மார்பகப் புற்றுநோய் குறித்து பேஸ்புக்கில் எழுதியதைத் தொகுக்கும்போது சிவசங்கரி எழுதிய நண்டு எனும் நாவல் நினைவு வந்தது. சுமார் நாற்பதாண்டு காலத்துக்குப்பிறகு சிவசங்கரியை வாசித்தேன்.

நாவலின் நாயகியின் பெயர் சீதா. பெயரிலும் ஒரு குறியீடு உண்டு. சீதா பேரழகி இல்லை என்றாலும் குடும்பப்பாங்கான அழகி, புத்திசாலி, மென்மையானவள், அமைதியானவள், தியாகி, குடும்பத்தைத் தாங்கிச் சுமக்கக் கூடியவள். அகிலன்-நாபா கதைகளில் வரும் கதாநாயக அரவிந்தன்கள் போல அப்பழுக்கற்றவள் சீதா. சரி, போகட்டும், இது இலக்கிய விசாரம் அல்ல. நான் சொல்ல வந்தது, கதையில் சீதாவுக்கு மார்பகப் புற்றுநோய் வருகிறது.

அவ்வளவு புத்திசாலியாக இருக்கும் சீதா, மார்பகத்தில் கட்டி வந்தபோது அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அவள் முதலில் பார்த்த மருத்துவரும் அதை சாதாரணக் கட்டியாக நினைத்து ஏதோ மாத்திரைகளைக் கொடுத்து விடுகிறார். சீதாவும் அத்துடன் மறந்து விடுகிறாள். அடுத்த சில மாதங்களில் நோய் முற்றிய பிறகு, வேறொரு மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்கிறாள் அவளுடைய தோழி. அந்த மருத்துவர் கேட்கிறார் - படிச்சவங்களே இப்படிச் செஞ்சா எப்படிம்மா?

இந்த நாவல் தினமணி கதிரில் தொடராக வெளிவந்ததாக நினைவு. உண்மைக் கதையின் அடிப்படையில் எழுதியதாக சிவசங்கரி கூறிய இந்த நாவல் வெளிவந்தது 1975. இது எழுதப்பட்டு நாற்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இப்போதும் மார்பகப் புற்றுநோய் விஷயத்தில் சமூகத்தின் மனநிலையில் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது.

புற்றுநோயைப் பொறுத்தவரையில் சிக்கல் என்னவென்றால் அது அறிகுறிகள் ஏதும் காட்டாமல் வரக்கூடிய நோய். சில அறிகுறிகள் தெரிந்தாலும், அது வேறு ஏதாவது சிறிய உடல்நலப் பிரச்சினையின் அறிகுறிகள் போலத் தோன்றும் சாத்தியங்கள் அதிகம். மார்பகப் புற்றுநோய் விஷயத்திலும் அப்படித்தான்.

ஆனால், மார்பகப் புற்றுநோயை மட்டும் ஆரம்ப நிலையிலேயே கண்டறியும் வாய்ப்புகள் அதிகம். அதற்குத் தேவை விழிப்புணர்வு மட்டுமே. அதிலும், இந்தியப் பெண்களுக்கு வரும் புற்றுநோய்களில் மார்பகப் புற்றுநோய் முதலிடத்தை எட்டிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில் விழிப்புணர்வு அவசியம் தேவை. மார்பகப் புற்றுநோயின் காரணமாக உயிரிழக்கத் தேவையில்லை. மார்பகம் உயிர்வாழ்வதற்கு அத்தியாவசியமாகத் தேவைப்படும் உறுப்பு அல்ல. உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள மார்பகத்தை நீக்கியும் விடலாம்.

இதற்காகவே தொகுத்திருக்கிறேன் எனது தொடர் கட்டுரைகளை. மார்பகப் புற்றுநோய் : அறிந்ததும் அறியாததும்என்ற தலைப்பில் விரைவில் நூல் வெளிவர இருக்கிறது. நூலிலிருந்து ஒரு பகுதி

*


ஏஞ்சலினா ஜூலி என்ற பெயரை அறிந்திருப்பீர்கள். அவர் பிரபல ஆங்கில நடிகை மட்டுமல்ல, மனிதாபிமானம் மிக்க செயல் வீரர். அவருடைய தாய்வழிப் பரம்பரையில் புற்றுநோய் வரலாறு இருந்தது. தாயாருக்கு மார்பகப் புற்றுநோய் இருந்தது, பிறகு கருப்பைப் புற்றுநோய் காரணமாக உயிரிழந்தார். தாய்வழிப் பாட்டி கருப்பைப் புற்றுநோய்க்கும்சித்தி மார்பகப் புற்றுநோய்க்கும் பலியாயினர். ஆக, ஏஞ்சலினா ஜூலிக்கு மார்பகப் புற்றுநோய் வரக்கூடிய சாத்தியங்கள் இருந்தன. புற்றுநோய் ஆபத்து உண்டா என்பதை BRCA1 மற்றும் BRCA2 என்ற மரபணுக்கள் காட்டிவிடும். ஏஞ்சலினா ஜூலிக்கு பரிசோதனை செய்தபோது BRCA1 மரபணுக்களில் பிறழ்வு இருப்பது தெரிய வந்தது. அதனால், மார்பகப் புற்றுநோய் வரும் வாய்ப்பு 87 சதவிகிதம், கருப்பைப் புற்றுநோய் வாய்ப்பு 50 சதவிகிதம் இருந்தது. எனவே, முன்னெச்சரிக்கையாக, மார்பகங்கள் இரண்டையும் நீக்கிவிடுவதென அவர் முடிவு செய்தார். இதன் மூலம் மார்பகப் புற்றுநோய் ஆபத்து 5 சதவிகிதமாகக் குறைந்தது.

2013இல் மார்பக நீக்க அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்டது குறித்து நியூயார்க் டைம்ஸ் பத்திரிகையில் கட்டுரைகள் எழுதினார். என் கதையை ரகசியமாக வைக்க நான் விரும்பவில்லை. ஏனென்றால், புற்றுநோயின் நிழலில்தான் நாம் இருக்கிறோம் என்று அறியாத பெண்கள் ஏராளமானோர் உண்டு. என் கதையை அறிவதன் வாயிலாக, அவர்களும் மரபணு பரிசோதனை செய்து கொள்வார்கள் என்று நம்புகிறேன். அப்படி அவர்களுக்கு புற்றுநோய் ஆபத்து அதிகம் இருந்தால், அவர்களுக்கு நல்ல வாய்ப்புகள் உண்டு என்பதையும் அவர்கள் அறிய முடியும்.  மார்பக நீக்க அறுவை செய்து கொள்வது என்பது அவ்வளவு எளிய விஷயம் அல்ல என்பதையும் பெண்களுக்கு சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன். ஆனால், அந்த முடிவை எடுத்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். மார்பகப் புற்றுநோய் வரும் ஆபத்து 87இலிருந்து 5 சதவிகிதமாகக் குறைந்து விட்டது. என்னை இழந்து விடுவோமோ என்று என் குழந்தைகள் இனி அச்சப்படத் தேவையில்லை.

ஏஞ்சலினா ஜூலியின் கட்டுரைகளைத் தொடர்ந்து, மார்பக நீக்க அறுவை சிகிச்சை செய்து கொள்பவர்களின் எண்ணிக்கை இரண்டு மடங்காக அதிகரித்து விட்டது என்று ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இதனை ஏஞ்சலினா விளைவுஎன்று குறிப்பிடுகின்றனர். ஏஞ்சலினா விளைவின் காரணமாக, ஏராளமான பெண்கள் தேவையே இல்லாமல் மரபணுப் பரிசோதனை செய்து கொண்டார்கள் என்று ஒரு தரப்பு குற்றம் சாட்டுகிறது. BRCA மரபணு பரிசோதனை செய்வதன் மூலம் பெண்கள் தம்மைக் காத்துக்கொள்ள வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது என்று ஒரு தரப்பு மகிழ்ச்சி அடைகிறது. பெரும்பாலான பெண்களுக்கு மரபணு பரிசோதனையில் புற்றுநோய் ஆபத்து இருக்கவில்லை. ஏனென்றால், பரம்பரையாக புற்றுநோய் வரலாறு இருப்பவர்களிலும் 10 சதவிகிதம் பேருக்குத்தான் புற்றுநோய் மரபணு இருக்கும்.

இது ஒருபுறம் இருக்க, ஏஞ்சலினா ஜூலியின் மரபணுவைப் பரிசோதித்த மிரீயட் ஜெனடிக்ஸ் (Myriad Genetics) என்ற நிறுவனம் புதியதொரு டிஎன்ஏ பரிசோதனையை வழங்க முன்வந்துள்ளது. இதுவரை அறியப்பட்ட BRCA பரிசோதனைகளுக்கு பதிலாக, மரபணுத் தொகுதியை முழுமையாகப் பரிசோதித்து சின்னச்சின்னத் தடயங்களைக் கண்டறியும் வழி இது என்கிறார்கள். இவற்றைத் தொகுப்பதன்மூலம் கிடைப்பது, பாலிஜெனிக் குறியீடு. இப்போது புற்றுநோய்க்கு உதவும் இந்தப் பரிசோதனை நாளடைவில் ஞாபகமறதி நோய், இதய நோய் உள்ளிட்ட நோய்களின் சாத்தியங்களையும் கண்டறிய உதவும் என நம்பப்படுகிறது. மிரீயட் நிறுவனம், இப்போதைக்கு இந்தச் சேவையை, பரம்பரையாக புற்றுநோய் ஆபத்து உள்ள ஐரோப்பியப் பின்னணி கொண்ட பெண்களுக்கு மட்டுமே வழங்குகிறது. இத்துறையில் இன்னும் ஆய்வுகள் நடைபெற உள்ளன.


ஆக மொத்தத்தில், புற்றுநோயை வெல்வதற்கான முயற்சியில் மருத்துவ அறிவியல் துறை தொடர்ந்து முன்னேறி வருகிறது. அதுவும் விரைவாகவே முன்னேறி வருகிறது என்பது ஆறுதலான விஷயம்.