காந்தியும் கால்பந்தும் + பயணம்

ஒவ்வொரு பயணத்தின் இறுதியிலும் எஞ்சுபவை பயணிக்காத இடங்கள், சந்திக்கத் தவறிய நண்பர்கள், என்றெனத் தெரியாத அடுத்த பயணம் பற்றிய ஏக்கங்கள் மட்டுமே...

* * *

ஆட்டக்களம் நிகழ்ச்சியை வழங்குவதற்காக வானொலிக்குச் சென்ற பிறகு குருமூர்த்தி கேட்டார் - நாளை காந்தி ஜெயந்தி. காந்திஜி விளையாட்டு குறித்து ஏதும் சொல்லியிருக்கிறாரா... இருந்தால் முத்தாய்ப்பாக சேருங்களேன் என்றார். உடனே இணையத்தில் தேடினேன்.

காந்தி காலத்தில் தேசிய விளையாட்டு இருக்கவில்லை. அவர் பள்ளியில் படித்த காலத்தில் கிரிக்கெட் இருந்திருக்கிறது. பள்ளிப்பருவத்தில் காந்தி கிரிக்கெட் ஆடியிருக்கிறார் என்று தெரிகிறது.

ஆனால் காந்திக்கு ஒரு விளையாட்டில் ஆர்வம் இருந்தது - கால்பந்து. தென்ஆப்பிரிக்காவில் வசித்த காலத்தில் அவர் கால்பந்தில் ஆர்வம் காட்டியிருக்கிறார். உடனே காந்தி பந்தை உதைத்துக்கொண்டு ஓடுவதாக யாரும் கற்பனை செய்து விடாதீர்கள்.

டர்பன், ஜோகன்னஸ்பர்க், பிரிட்டோரியா ஆகிய மூன்று நகரங்களில் கால்பந்து மன்றங்களை அமைக்க ஊக்குவித்திருக்கிறார் காந்தி. மூன்று மன்றங்களுக்கும் பெயர் ஒன்றேதான் - Passive Resisters Soccer Club - அகிம்சைப் போராளிகள் கால்பந்து மன்றம். மன்றங்களுக்கு இடையே கால்பந்துப் போட்டிகள் நடந்திருக்கின்றன. அணிகளுடன் அவர் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். ரசிகர்கள் மத்தியில் உரையாற்றியிருக்கிறார். மன்றங்களின் பெயரைப் பார்க்கும்போதே இதில் காந்தியின் தாக்கம் இருந்திருக்கிறது என்று தெரிகிறது. அவர் என்ன உரையாற்றியிருப்பார் என்று ஊகிக்க முடியும். ஆட்ட இடைவேளையில் அகிம்சை பற்றி உரையாற்றியிருக்கிறார், துண்டறிக்கைகள் விநியோகித்திருக்கிறார்.

கடைசி வரிசையில் ஆறாவது நபராக தொப்பி அணிந்த பெண்மணியின் அருகில் நிற்பவர் காந்தி

கிரிக்கெட் மேற்குடி மக்களின் ஆட்டம் என்று கருதினாரோ என்னவோ, சாமான்ய மக்களின் ஆட்டமான கால்பந்தின்மீது ஆர்வம் காட்டியிருக்கலாம். கால்பந்தும்கூட காந்திக்கு அகிம்சைப் போராட்டத்துக்கான கருவியாக இருந்திருக்கிறது என்பதை எண்ணும்போது வியப்பாகவும் இருக்கிறது. மனதுக்குள் மதிப்பும் கூடுகிறது.

* * *

இதை எழுதும்போதுதான் நினைவு வருகிறது - என் வலைப்பூவை ஆரம்பித்து ஓராண்டு ஆகிறது. இந்த ஓராண்டு காலத்தில் ஏழாயிரம் வருகைகள் பதிவாகி உள்ளன. வருகை தந்தவர்களுக்கும் கருத்துகளை அளித்தவர்களுக்கும் நன்றி.

* * *

அன்றாட வாழ்க்கையும் புத்தகங்களும் தரும் அனுபவங்களைவிட அதிக அனுபவங்களை பயணங்கள் தருகின்றன. குறிப்பாக இரயில் பயணங்கள் - அதிலும் குறிப்பாக இரண்டாம் வகுப்புப் பயணங்கள். குளிர்சாதன வசதி கொண்ட பெட்டிகளில் அனுபவங்களைவிட ஆத்திரம் மூட்டும் சந்தர்ப்பங்கள்தான் அதிகமாகக் கிடைக்கின்றன.

இந்த முறை அமைந்த பயணம் நட்புக்காக. கூடவே கொஞ்சம் உறவுகளுக்காக. சுமார் நாற்பத்தைந்து ஆண்டுகாலமாகத் தொடரும் பள்ளிப்பருவ நண்பனின் மகன் திருமணத்துக்காகவே ஊருக்குப் புறப்பட்டேன்.

போகும்போது சென்னை வரை கரீப் ரத் பயணம் - குளிர்சாதன வசதி காரணமல்ல, நேரச் சிக்கனத்துக்காக. மற்ற ரயில்களில் ஏசி பெட்டிகளில் 64 இருக்கைகள் / படுக்கைகள். கரீப் ரத்தில் 84. மற்றவற்றில் ஒரு பகுதிக்கு எட்டு, இதில் ஒன்பது. அதிலும் இரண்டு இருக்கைகள் உள்ள பக்கப்பகுதியில் இடம் கிடைத்தவர்கள் முற்பிறவியில் ஏதோ பாவம் செய்திருக்க வேண்டும். இல்லையேல் இரண்டு படுக்கைகளுக்கு இடையே இருக்கிற கடகடக்கும் தொங்கல் படுக்கையில் தூங்காமல் நோக வேண்டிய நிலை வருமா... அதே போல கதவுப் பக்கத்தில் வாஷ் பேசின் பகுதியில் மூன்று படுக்கைகள்.

நான் எந்தப்பிறவியிலும் எந்தப் பாவமும் செய்யவில்லை போல... அதனால்தான் நடுப்பகுதியில் நல்ல இருக்கை கிடைத்தது என்ற மகிழ்ச்சியைக் குலைத்தது ஹரியாணாவிலிருந்து திருப்பதிக்குப் பயணிக்க வந்த 20-25 பேர் அடங்கிய ஒரு ஜாட் கூட்டம். பெருத்த உடம்புப் பெண்களுக்காக வழக்கம்போல இந்த முறையும் சன்னலோர இருக்கையை தியாகம் செய்துவிட்டு பக்கத்து இருக்கைக்கு மாற வேண்டிய துரதிர்ஷ்டம். அதுதான் போகட்டும் என்றால், ஆறுமாதக் குழந்தை முதல் ஐம்பது வயதுப் பெண் வரை அத்தனை பேருக்கும் நல்ல குரல்வளம். இறங்கும்வரை உரத்த குரல்களில் ஓயாமல் சளசளத்து தம் ஆற்றலை நிரூபித்தார்கள் நேரு மாமா புகழ்ந்து பாராட்டிய வீர ஜாட் மக்கள்.

இரவு எட்டேகால் மணிக்கு சென்னை அடைய வேண்டிய ரயில் 10 நிமிடம் 20 நிமிடம் 30 நிமிடம் என்று தாமதம் ஆக ஆக மனசுக்குள் பதற்றம் எகிறிக்கொண்டே இருந்தது. எப்படியோ ஒன்றரை மணிநேரத் தாமதத்தில் போய்ச் சேர்ந்து விட்டது. ஒன்றாவது பிளாட்பாரத்திலிருந்து பத்தாவது பிளாட்பாரத்தை அடைந்து கோவை ரயிலைப் பிடிக்கவும், வழியில் தயிர் சாதம் வாங்கிக்கொள்ளவும் போதுமான அவகாசம் கிடைத்தது. அடேயப்பா... நம்ம ஊர்...

ஈரோடு வந்து விட்டதாக எண்ணி சேலத்திலேயே விழித்தெழுந்து பல்துலக்கி ரெடியாகிக் காத்திருந்த முக்கால் மணி நேரம் கழிந்து பாலத்தைக் கடகடக்கும் சத்தம் வந்தபிறகுதான் புரிந்தது இனிதான் ஈரோடு வர இருக்கிறது என்று. இருந்தாலும் ஒரு திருப்தி - எல்லா ரயில் நிலையங்களின் பிளாட்பாரங்களும் இரவுகளில் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்க ஈரோட்டில் மட்டும்தான் இரவுநேரத்திலும் டீ-சாய் குரல்கள் கேட்கும்.

டீ குடித்த திருப்தியுடன் மங்கலான விடியலில் திருப்பூரில் இறங்கினேன். காத்திருக்கும் ஆட்டோக்காரர்கள் எல்லாரையும் கொடூரக் கொள்ளைக்காரர்களாக மனதுக்குள் திட்டித்தீர்த்து, கையில் இழுபெட்டி இருந்த தைரியத்தில் "ஹ... உன்னிடம் இன்று நான் கெஞ்ச வேண்டிய தேவையில்லை" என்று வாயைக் கெக்கலித்துக் காட்டாத குறையாகப் புறக்கணித்து தரதரத்துச் சென்று முதல் டிரிப்பாக வரும் காலிப் பேருந்தில் ஏறி பஸ் ஸ்டாண்ட்.

உடுமலைக்குச் செல்லும் முதல் பேருந்தில் அந்த விடியல் வேளையிலும் எப்படி அத்தனை பேர் வந்து அமர்ந்து விட்டார்கள் என்ற வியப்பு. முகூர்த்த நாள். வெள்ளை வேட்டிகளும் பட்டுப்புடவைகளும் மல்லிகைப் பூக்களுமாய் மணக்க மணக்க என்னை வரவேற்றார்கள் தமிழ்ப்பெருமக்கள். வழியில் காற்றாலைகள் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகரித்துள்ளன. வயல்களும் தோப்புகளும் இன்னும் கொஞ்சம் குறைந்துள்ளன. நிலங்களின் விலை மதிப்பை அரசு கூட்டிவிட்டதால் ரியல் எஸ்டேட் மந்தம். இருந்தாலும் புதிது புதிதாய் மனைகள் உருவாகிக்கொண்டே இருக்கின்றன.

வயலாகுமோ... மனையாகி விலைபோகுமோ...

கோவைக்காரர்கள் சிறுவாணி நீரின் பெருமையையும் கர்வத்தையும் இழந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். உடுமலைக்காரர்கள் சிறுவாணிக்கு சற்றும் குறையாத திருமூர்த்தி நீரின் பெருமையை இன்னும் கொஞ்ச காலத்தில் இழக்கத் துவங்குவார்கள். குளியலறைக் குளியல்தான் என்றாலும் குளிர்நீரில் குளிப்பதில்தான் என்ன சுகம்...

நண்பன் குடும்பம் திருமண மண்டபத்துக்குப் புறப்பட்டாகி விட்டதா என்று விசாரித்தேன். நீ வந்தாக வேண்டும், நீயும் வந்த பிறகுதான் புறப்படுவோம் என்று கூறி விட்டான். அக்காவின் ஸ்கூட்டியில் புறப்பட்டேன். உடுமலையில் நான் இறங்கிய நேரம் முதல் பூத்தூவி வரவேற்பது போல் மழைச் சாரல்...

நண்பனை சந்தித்து, மணமகனை வாழ்த்திவிட்டு, அவர்களுடன் கோயிலுக்கு சிறு நடைபயணம். முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்த மாரியம்மன் கோயில். கோயிலில் வணங்கியபின் மண்டபத்துக்குப் பயணம். நானும் நண்பனும் மட்டும் என் வாகனத்தில்.

கழுகரை மாரியம்மன் கோவில்

திருமண மண்டபத்தில் பழைய நண்பர்களுடன் சந்திப்பு. வேலுச்சாமி, பழனிச்சாமி, திருமலைசாமி, வெள்ளைச்சாமி என வந்த சாமிகளிடம் எல்லாம் வராத சாமிகள் பற்றிய விசாரிப்புகள். ஒரு விஷயம் - பேருந்தே போகாத கிராமத்திலிருந்த இந்த பல சாமிகளின் மகன்களும் மகள்களும் துபாயிலும் பெங்களூரிலும் லண்டனிலும் ஹைதராபாதிலும் சென்னையிலும் இலட்சம் லட்சமாய் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இரவு சந்தித்த நண்பர்களைத் தொடர்ந்து காலையில் முகூர்தத்துக்கு வந்த மேலும் சில நண்பர்கள். அவன் கடன் கேட்பானோ, இவன் கடன் கேட்பானோ என்ற கவலைகள் ஏதுமில்லாத பழங்கால நட்புகளின் கூடல் அது. மணமக்களுக்கு எப்போதும் என் வாழ்த்துகள் இருக்கும், அது அவர்களுக்கும் தெரியும் என்பதால் மண மேடைப்பக்கமே போகவில்லை. என் கவனமெல்லாம் எந்த நண்பன் வருகிறான். அவன் அடையாளம் கண்டுகொள்கிறானா என்பதில்தான்.

அடுத்துத் தொடர்ந்தது உறவுகளுக்கான சில நாட்கள். ஊர் ஊராகச் சென்று உறவுகளுடன் சிலமணிநேர உரையாடல்கள். குழந்தைகளுக்கு பரிசுகள், புத்தகங்கள். வாகனப் பயணங்கள்.

இருசக்கர வாகனத்தில் பயணிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் நினைவு வருவது Zen and the Motorcycle Mechanism என்ற நூலில் இருபதாண்டுகள் முன் படித்த வரிகளின் மங்கலான நினைவு.

நீங்கள் காரிலோ பஸ்சிலோ பயணிக்கும்போது சன்னல் வழி கண்ணில் தெரிகிற காட்சி ஒரு சட்டத்துக்குள் அடங்கியது. அது ஒரு பிரேம் போட்ட தோற்றம். ஆனால் பைக்கில் பயணிக்கும்போது உங்கள் கண்முன் விரிவது முழு உலகம்.

தொடுவானம் வரை விரிந்திருக்கும் வானம், வானத்தின் கீழ் பரந்து கிடக்கும் நிலம், வானோடு ஒன்றிவிட்டதாய் தோன்றும் மலைகள்... மலைகளுக்கு மேலாடை போட முயலும் மேகங்கள், மேகங்களிடையிலிருந்து முகம் காட்ட முயலும் மலைகள். கிராமங்களைக் காவல் காக்கும் அய்யனார்கள்.  

நிற்காத பயணமாய் காட்சிகளை விழுங்கிக்கொண்டு போய்க்கொண்டே........... இருக்க வேண்டுமாய் எப்போதும் எழுகிற நிறைவேறாத ஆசை இப்போதும் எழுகிறது.

அடுத்து காரில் பெங்களூர் பயணம். ஈரோட்டுக்கும் பெங்களூருக்கும் மத்தியில் தனியார் கட்டண சாலைகளில் மட்டும் ஒருவழிப் பயணத்துக்கு நானூறு ரூபாய் கொள்ளை. வாழ்க தனியார்மயம். வழியில் ஒரு மலைக்கோவிலில் அலங்காரமாக 1008 லிங்கங்கள். (தில்லி வந்த பிறகு சச்சிதானந்தன் ஐயா காம்போஜம் சென்றிருந்தபயணத்தைப் பற்றியும் 1008 லிங்கங்கள் பற்றியும் எழுதியிருந்ததைப் படித்ததும் இதன் நினைவும் எழுந்தது.)

மூன்று மைல்தூரம் நடந்து பள்ளிக்குச் சென்று திரும்பிக்கொண்டிருந்த இந்தக் குழந்தைகளை காமிராவில் பதியும்போது தெரியவில்லை செருப்பணியாத சிறுமியின் கால்கள்.

பெங்களூரில் ஒருநாள் முழுக்க ஓய்வு. நண்பர்களை சந்திக்கச் செல்லலாம் என்ற எண்ணம் இருந்தது. இவரைச் சந்தித்தது அவருக்குத் தெரிந்தால் அவருக்கு வருத்தம் ஏற்படும். பத்து-பதினைந்து பேரில் யாரைச் சந்திப்பது என்று யாருக்கும் தகவலே சொல்லவில்லை. மாலையில் மட்டும் பதினைந்து கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கிற ஒரு மார்க்கெட்டுக்கு விஜயம். தில்லியின் அகன்ற சாலைகளில் வாகன நெரிசல்களையே நொந்து கொண்டிருக்கும் எனக்கு பெங்களூர்வாசிகள் மிகவும் பொறுமைசாலிகள் எனத் தோன்றுகிறது. தில்லிக்குத் திரும்பி வந்தபிறகு தோன்றியது - தியோடர் பாஸ்கரனை அல்லது அவரது சகோதரர் கிறிஸ்டோபரை சந்தித்திருக்கலாமே என்று. காலம் கடந்த வருத்தம்.

பெங்களூரிலிருந்து தில்லிக்கு தவறுதலாக டிக்கெட் எடுத்து விட்டிருந்தேன். சம்பர்க் கிராந்தி இரண்டு வகையான ரயில்கள் உள்ளன. ஒன்று, வாரத்தில் ஐந்து நாட்கள் இயங்கும், 39 மணி நேரப் பயணம், நாக்பூர் வழி. மற்றொன்று வாரத்தில் இரண்டு நாட்கள், 45 மணிநேரப் பயணம், கொங்கண ரயில்வே வழி. நான் அவசரத்தில் இந்த இரண்டாவது ரயிலுக்கு பதிவு செய்து விட்டிருந்தேன். புறப்படும்வரை 45 மணிநேரப் பயணமா என்று நொந்து போயிருந்தவனை வியக்க வைத்தது கொங்கணப் பகுதி. 12 நிறுத்தங்கள் மட்டுமே. ஆக்ராவில்கூட நிற்காது.

ஒப்பீட்டில் கர்நாடகத்தின் மேற்குப்பகுதியும் மகாராட்டிரமும் செழிப்பாகவே இருக்கின்றன. தென்னைகளின் ஊடே பாக்கு மரங்கள் அடர்ந்த தோப்புகள், வெங்காயம்-மக்காச்சோளம் இன்னபிற பயிர்கள், மலைகள், சுரங்கங்கள், வளைந்து நெளிந்து போகும் பாதைகள். சுழித்தோடும் ஆறுகள்.

வழியில் எத்தனையோ மலைகள் தமிழகத்தைப் போலவே கிரானைட்டுக்காக அறுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன. காற்றாலைகள் அறிமுகமாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. மலை ஒன்று கண்ணில் பட்டது. அதை தம்ஸ் அப் என்று சக பயணி ஒருவர் அறிமுகம் செய்தார். அதன் முகட்டில் கட்டை விரலை உயர்த்திக்காட்டுவது போன்ற இயற்கை அமைப்பு.

  

வழியில் மிராஜ் ஸ்டேஷனில் மாதுளம்பழங்கள் கொட்டிக்கிடக்கின்றன. 3 கிலோ 100 ரூபாய் மட்டுமே. பத்து ரூபாய்க்கு பாக்கெட்டில் விற்கும் சிவப்பு மணிகள். மன்மாட் ஸ்டேஷனில் உலர் திராட்சை - கிஸ்மிஸ் - நன்கு உலர்ந்த ரகம் கிலோ 140 ரூபாய். சுமார் ரகம் 100 ரூபாய். குழந்தைகள் விரும்பிச் சாப்பிட்டுத் தீர்க்கிறார்கள்.

இந்திய ரயில்வேயின் சிறப்பை வெளிப்படுத்தக்கூடிய பாதை இது என்பது எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. பாதி தூரம் டீசல் எஞ்சின். பாதி தூரம் மின்சார எஞ்ஜின். இரண்டு ஸ்டேஷன்களில் ரயில் எந்தத் திசையில் வந்ததோ அதே திசையில் திரும்பிச் செல்கிறது. அடடா... நம்ம டிரைவர் வழி தெரியாமல் குழம்பி விட்டாரா என்றெல்லாம் யாரும் கவலைப்படத்தேவையில்லை.

புணே அருகே ஒரு இடத்தில் மலையைப் பிளந்து பாதை அமைத்திருக்கிறார்கள். ரயில் வளைந்து செல்கிறது. வளைந்து என்றால் சாதாரண வளைவல்ல. U வளைவு. அந்த இடத்தை நான் பயணித்த ரயில் அடைந்தபோது இரவு என்பதால் ரசிக்கக் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் அழகிய படம் ஒன்று வலையில் கிடைத்தது. எஞ்சினும் கடைசிப்பெட்டியும் கிட்டத்தட்ட இணையாகத் தோன்றச்செய்யும் வளைவு. அடார்க்கி என்னும் ஊரின் அருகே இருக்கிறது இந்த அதிசய வளைவு.

படம் - indiarailinfo.com

உங்களில் யாருக்கேனும் வாய்ப்புக் கிடைத்தால் கொங்கண ரயில்வேயிலும் ஒருமுறை பயணம் செய்து விடுங்கள். நிச்சயமாக வருத்தப்பட மாட்டீர்கள்.

கதம்பம் - 2

முந்தைய கதம்பத்தில் மின்வாரியம் பற்றிய நகைச்சுவையான வர்ணனையை எழுதியவர் யார் என்ற கேள்விக்கு 'எழுதின அளகை வைத்து' கி. ராஜ நாராயணன் என்று சரியாக பதிலளித்தவர் சத்யா அசோகன். பாராட்டுகள்.

* * *

வதந்திகளின் வல்லமை

அஸாம், பர்மா, பெங்களூர் விவகாரங்களில் வதந்திகள் ஆற்றிய பங்கு பற்றி இங்கே விவரமாக எழுதத் தேவையில்லை.

அஸாம் மிகச்சிக்கலான விவகாரம். குழம்பிய குட்டையில் மீன் பிடிக்கும் அரசியல்வாதிகளாலும் மதவாதிகளாலும் இன்னும் குழப்பப்படுவது. பேஸ்புக், மின்னஞ்சல்களால் பகிரப்படும் தவறான தகவல்கள் இன்னும் பெரிய குழப்பத்தை உருவாக்குகின்றன. குழப்பத்தை நாடு முழுவதற்கும் பரப்பி விடுகின்றன. தவறான செய்திகளால், தவறான தலைவர்களால் தூண்டப்பட்டவர்கள் மும்பையில் வன்முறையில் இறங்கி, உயிர்கள் பலியாயின. கும்பல் மனநிலைத் தைரியத்தில் வன்முறையில் ஈடுபட்டவர்கள் பலர் சிறையில் இருக்கிறார்கள்.

இது ஒருபக்கம் என்றால், ''ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் பாகிஸ்தான் கொடியை ஏந்தியிருக்கிறார்கள், இவர்களை பாகிஸ்தானுக்கு விரட்டுங்கள்'' என்று பேஸ்புக் நண்பர் ஒருவர் ஒரு படத்தை பதிவேற்றியிருந்தார். இந்துக்களின் கொடிகள் காவி நிறத்தில் இருப்பது போல இஸ்லாமியர்களின் கொடிகள் பச்சை நிறத்தில் இருக்கும். இஸ்லாமியர்களின் சின்னம் பிறையும் நடசத்திரமும். அதற்காக பச்சையும் பிறை-நட்சத்திரமும் இருப்பதாலேயே அது பாகிஸ்தான் கொடியாக இருக்க வேண்டியதில்லை. இந்திய முஸ்லீம் லீக் கொடியும்கூட பச்சையும் பிறை-நட்சத்திரமும்தான். விவரத்தை சரிபார்க்காமல் தேசபக்தி பொங்கியெழ அவசரகதியில் வெளியிட்டு விட்டார்.

பர்மாவில் முஸ்லீம்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டதாக ஒரு படத்தை இஸ்லாமிய நண்பர்கள் உள்பட சிலர் பேஸ்புக்கில் பகிர்ந்திருந்தனர். அந்தப்படம் சீனத்தில் நிலநடுக்கத்தில் இறந்தவர்களின் சடலங்களை அடக்கம் செய்வதில் ஈடுபட்டிருந்த திபேத்திய லாமாக்களின் படம். சிந்தனைக்கு இடம் தராமல் உணர்ச்சிவசப்பட்ட பலர் உண்மையை சரிபார்க்காமல் சட்டென்று பகிர்ந்து விட்டனர்.

நம் ஒற்றைச் சொடுக்கல் எவ்வளவு குழப்பத்தை ஏற்படுத்த முடிகிறது என்பது இணையத்தின் ஆற்றல்களில் ஒன்று என்பதுதான் முரண்நகை.

(மேலே குறிப்பிட்ட படங்கள் எல்லாம் இப்போதும் வலையுலகில் உள்ளன என்றாலும் அவற்றில் எதையும் இங்கே சேர்க்க விருப்பம் இல்லை எனக்கு)

ரம்ஜான் நாளுக்கு முன்தினம் இரவு பதினோரு மணிக்கு ஒருவர் தொலைபேசினார். இரவு இரண்டு மணிக்கு மற்றொருவர் தொலைபேசி, மருதாணி போட்டதால் ஹைதராபாதில் ஐந்து பேர் செத்துப் போனார்கள், பெங்களூரில் இரண்டு பேர் இறந்து விட்டார்கள், பலர் மருத்துவமனையில் இருக்கிறார்கள்... என விளக்கி, குழந்தைகளை மருதாணி போட வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்தினார். இது வதந்தி என்று அவரிடம் விவாதித்துப் பயனில்லை என்பதால் சரி சரி என்று விட்டு விட்டேன். இணையத்தில் தேடியதில் 2008 வாக்கில் ஜார்க்கண்டில் இதேபோல வதந்தி பரவியது என அறிந்தேன். இதே வதந்தி இந்த ஆண்டு தெற்கே புதுப்பிக்கப்பட்டது.

அண்மைப் பயணத்தில் தெரிய வந்தது - மருதாணி போட வேண்டாம் என்ற எச்சரிக்கையை ஒவ்வொரு ஊரின் பள்ளிவாசல்களிலும் ஒலிபெருக்கி வழியே இரவில் எச்சரித்திருக்கிறார்கள். உறவினர் வீட்டில் ஒரு குழந்தை மருதாணி போட்டு நான்கு மணிநேரம் கழித்து அதை நீக்கி ஒரு மணிநேரம் ஆன பிறகு இந்த எச்சரிக்கை வந்திருக்கிறது. என்ன செய்வது. தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தையை எழுப்பி கைகளை கழுவு கழுவு என்று கழுவியிருக்கிறார்கள் !!

மருதாணி இலைகளை நாமே அரைத்து இட்டுக்கொண்டால் எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படாது. ஆனால் மாறிவிட்ட உலகத்தில், நம் வீடுகளில் எல்லாருமே ரெடிமேடாக தயாரித்து வைத்திருக்கும் மருதாணி கோன்களை வாங்குகிறோம். நன்றாக சிவக்க வேண்டும் என்பதற்காக அதில் ஏதோ ரசாயனம் சேர்க்கப்படுகிறது. அந்த இராசயனம் சிலருக்கு ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்துகிறது. அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு கையில் எரிச்சலும், சிலருக்கு கடுமையான கொப்புளங்களும் ஏற்படக்கூடும். என் சின்ன மகள் இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவள் என்பது அனுபவத்தில் கிடைத்த மோசமான பாடம்.

பேஸ்புக்கில் படங்களையும் செய்திகளையும் பகிர்பவர்கள், தேசபக்தி-சேவைபக்தி-நோய் எச்சரிப்பு போன்ற பிரச்சார மின்னஞ்சல்களை மற்றவர்களுக்கு பரிந்துரை செய்பவர்கள், உலகமகாமுக்கியமான சேதிகளை குறுஞ்சேதிகளாக அனுப்புவோருக்கு ஒரு வேண்டுகோள் - ஏதொன்றையும் பகிரும்முன் சேதி உண்மையா என்று தயவுசெய்து சரிபாருங்கள். இணைய உலகில் இதற்கான வசதி ஏராளம். குறிப்பிட்ட ஒரு சேதி மிக அவசியமானதா, அதனால் சாதி-மத-இன-அரசியல்சார்பு பேதங்களின்றி அனைவருக்கும் பயன் கிடைக்குமா, அந்தச் சேதி நாகரிகமானதா, அதைப் பகிர்வதால் என் கண்ணியம் மாசுபடும் ஆபத்து இருக்கிறதா, ஏற்கெனவே பிளவுபட்டுக்கொண்டிருக்கும் சமூகத்தை இது இன்னும் பிளவுபடுத்துமா, பார்ப்பவர் அல்லது படிப்பவரின் மனதில் மகிழ்ச்சியை அல்லது நெகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தக்கூடியதா என்று யோசியுங்கள், சரிபாருங்கள், பிறகு அனுப்புங்கள்.

* * *

கூடங்குளத்திலிருந்து ஜெய்தாபூர்...

கூடங்குளம் போராட்டம் வலுத்து வருகிறது. ஓராண்டுக்கும் மேலாக அகிம்சைப் போராட்டம் நடத்தி வந்தவர்கள் முற்றுகைப் போராட்டம் நடத்த முனைந்தபோது தடியடியும், கண்ணீர்ப்புகை குண்டுவீச்சும், துப்பாக்கி சூடும் நடந்து ஒருவர் உயிரிழந்தது வருத்தத்துக்கு உரியது. முற்றுகைப் போராட்டம் என்பதால், அரசு வன்முறைக்கு நியாயம் கற்பிக்க வாய்ப்பாகி விட்டது.

அரசுதான் அப்படி என்றால் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளும் பெரும்பாலான தொலைக்காட்சிகளும் போராளிகள் வன்முறையில் இறங்கியதால்... என்று தயங்காமல் எழுதிவிட்டன. காவல்துறை பத்திரிகையாளர்களை தாக்கியது, காமிராக்களை சேதப்படுத்தியது, கடலில் எறிந்தது, கடலில் விழுந்த ஒரு பத்திரிகையாளரை போராட்டக்காரர்கள்தான் காப்பாற்றினர் என்றாலும் போராளிகளின்மீதுதான் வன்முறைக் குற்றச்சாட்டு அதே ஊடகத்துறைகளால் சுமத்தப்படுவதை என்னவென்று சொல்ல. நிச்சயம் இது காலத்தின் கட்டாயம் அல்ல, ஊடகங்கள் யார் பக்கம் நிற்கின்றன என்பதன் வெளிப்பாடு.

இடிந்தகரை மக்கள் விதவிதமான போராட்டங்களில் இறங்கி விட்டனர். கழுத்தளவு நீரில் கடலில் நிற்பது, மணலில் கழுத்தளவு வரை புதைத்துக்கொள்வது என போராட்டம் தொடர்கிறது. படைப்பாளர்களும் எழுத்தாளர்களும் செயல்பாட்டாளர்களும் கையெழுத்து இயக்கம் துவங்கியிருக்கிறார்கள். - http://www.facebook.com/kavinnnn/posts/4642934074632

கூடங்குளத்தில் அரசு இன்னும் பிடிவாதமாகவே இருக்கும். மக்களின் போராட்டம் தோல்வி அடையும் என்று நான் கூற விரும்பவில்லை. ஆனால் அரசு சகலவழிமுறைகளையும் பயன்படுத்தி அடக்கவே முனையும். இதற்குக் காரணமாக எனக்குப்படுவது கூடங்குளம் மட்டுமல்ல. கூடங்குளப் போராட்டக்காரர்கள் வெற்றி பெற்றுவிட்டால் ஜெய்தாபூர் மக்களும் வலிமை பெற்று விடுவார்கள், ஏற்கெனவே ஜெய்தாபூர் உலைக்கு எதிராக பெரும்பாலான எதிர்க்கட்சிகள் சேர்ந்து விட்டதால், கூடங்குளத்தை எப்படியாவது நடத்தியே தீரவேண்டும் என அரசு பிடிவாதமாகவே இருக்கும்.

எனவே, இந்தப் போராட்டத்தை கூடங்குளத்தோடு மட்டும் நிறுத்தாமல் ஜெய்தாபூர் பிரச்சினையையும், இதர எதிர்கால அணுஉலைப் பிரச்சினைகளையும் சேர்த்துக்கொள்வது அவசியம். ஒருவேளை அரசு தன் பிடிவாதத்தில் வெற்றி கண்டுவிட்டால் ஜெய்தாபூரிலும் அதே வெற்றி கிடைக்காமல் செய்ய இது அவசியம்.

கொசுறாக ஒரு செய்தி. பிரான்ஸ் அணுமின்சாரத்தை படிப்படியாகக் குறைத்துக்கொள்ள திட்டமிட்டிருக்கிறது. ஜப்பானும் பரிசீலித்து வருகிறது என்று நாம் கூறியபோது அதை இல்லை என்று பலர் மறுத்தார்கள்.

சனிக்கிழமை இந்து நாளிதழில் ஒரு செய்தி - http://www.thehindu.com/opinion/op-ed/article3897913.ece முப்பது ஆண்டுகளில் அணுஉலைகள் அனைத்தையும் மூடுவது, மாற்று ஆற்றலில் கவனம் செலுத்துவது என ஜப்பான் முடிவு செய்திருக்கிறது.

* * *

ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் என்னும் புதைசேற்றில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்த காங்கிரஸ் அரசுக்கு நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தொடர் முடிந்தது பெரிய ஆசுவாசம். முடிந்ததுமே பெட்ரோல்-டீசல் விலை உயர்வும், சமையல் எரிவாயு ஆண்டுக்கு ஆறு என்ற கட்டுப்பாட்டையும் விதித்து விட்டது. 

இந்த ஆலோசனையை முன்வைத்தவர்களின் கணக்குப்படி, ஒரு சிலிண்டர் சராசரிக் குடும்பத்துக்கு 45 முதல் 60 நாட்கள் வரை பயன்படுகிறதாம். எனவே ஆண்டுக்கு ஆறு போதுமாம். மிகச் சிக்கனமாக வாழ்க்கை நடத்தும் 4 பேர் கொண்ட என் வீட்டிலேயே ஒரு சிலிண்டர் 30-35 நாட்களுக்கு மேல் வருவதில்லை. இவர்கள் இந்தக் கணக்கை எப்படி எட்டினார்கள் என்பதில் மிகவும் வியப்பு எனக்கு. மைய அரசின் கூட்டணியில் முக்கிய இடம் பெற்றிருக்கிற மம்தா வழக்கம்போல ஆதரவை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்று இன்னொரு முறை அறிவித்து விட்டு சிந்தனையில் மூழ்கி விட்டார். ஊழலில் காங்கிரசுக்கு சோடை போகாத திமுக, அடுத்த அமைச்சரவை மாற்றத்தில் தனக்கு ஏதாவது கிடைக்குமா என்று வாய் பிளந்து கொண்டிருப்பதால் இந்த அநியாய விலையேற்றத்துக்கு எதிராகப் பேச முடியவில்லை. ஆக, ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் ஆண்டுக்கு குறைந்தது 2000 ரூபாய் செலவு அதிகரிக்கப்போகிறது. அல்லது கேசை மிச்சப்படுத்த மின்அடுப்புகள் பயன்படுத்தி மின் கட்டண செலவு அதிகரிக்கப்போகிறது.

http://www.facebook.com/cartoonistsatishacharya?ref=stream

இதைவிடக்கொடுமை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான சலுகை. சாதாரண நுகர்வோருக்கு ஒரு சிலிண்டருக்கும் மற்றொரு சிலிண்டருக்கும் இடையை 21 நாட்கள் இடைவெளி இருக்க வேண்டும். ஆனால் அமைச்சர்களும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் பெரும்புள்ளிகளும் வாங்கிய சிலிண்டர்களின் எண்ணிக்கை மலைக்க வைக்கிறது. உதாரணமாக -

Vice President Hamid Ansari's official residence in New Delhi - 171 cylinders
BJP leader Rajnath Singh consumed 80 cylinders
Suresh Kalmadi of Congress got 63 refills in the year
Minister of State for External Affairs Preneet Kaur used up 161 cylinders
Coalgate-fame Naveen Jindal's house received 369 refills

பட்டியல் நீளமானது. - mega consumers

இதுஒரு பக்கம் இருக்க, இந்த 6 சிலிண்டர் கட்டுப்பாடு சாதாரண மக்களுக்குத்தானாம். நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்குத் தேவையில்லை என்று இந்த ஆலோசனையை முன்வைத்த குழு கருதியிருக்கிறதாம். பத்திரிகைச் செய்தி தெரிவிக்கிறது.

என்னே அரசு! என்னே ஜனநாயகம்!

* * *

தில்லித் தமிழ்ச் சங்கத்தில் அனைத்திந்தியத் தமிழ்ச் சங்கங்களின் மாநாடு என்று ஒரு மாநாடு 15-16 தேதிகளில் நடந்தது. மாநாடு எதற்காக என்பது குறித்து எனக்கு ஒரு ஐயம் இருக்கிறது. என் ஐயம் உண்மையாகிறதா என்று அறியக் காத்திருக்கிறேன்.

மாநாட்டின் ஒரு சிறப்பம்சம் இலக்கியக் கருத்தரங்கம். தமிழண்ணல் தலைமையில் ஆறுபேரின் அருமையான உரைகள். இது குறித்து தனியாக ஒரு பதிவு எழுத ஆசை.

கதம்பம் 1

அவ்வப்போது தோன்றுகிற விஷயங்களிலிருந்து, அடடா... பகிர்ந்து கொண்டிருக்கலாமே என்று எண்ணச்செய்கிற விஷயங்களை கதம்பம் என்ற வரிசையில் வெளியிடலாம் என்று யோசனை. இது முதல் கதம்பம்.

*

கூடங்குளத்தில் விபத்து நிகழ்ந்தால் யார் நஷ்டஈடு தருவார்கள்? - பிரதமர் கேள்வி

இந்து நாளிதழின் தலைப்புச் செய்தி 

http://www.thehindu.com/news/national/article3718602.ece 

என்ன ...! மன்மோகன் வாய் திறந்துவிட்டாரா என்று யாரும் அதிர்ச்சி அடைய வேண்டாம். இதெல்லாம் சும்மானாச்சிக்கி.

அதான் சின்ஹா சொல்லீட்டாரில்லே - இதெல்லாம் ருட்டீன் மேட்டருன்னு!

*

மக்களைத் துன்பப் படுத்துவதற்கென்றே அரசு எத்தனையோ இலாக்காக்களை நிறுவியிருக்கிறது. அதில் இந்த மின்சார இலாக்காவும் ஒன்று. மின் உற்பத்திக்கு எத்தனையோ வழிகள் இருக்கும்போது தண்ணீரை மட்டும் நம்பி மின்உற்பத்தி தொடங்கியது முதல் தப்பு. இதைத் தீர்க்கதரிசனம் இல்லாத பார்வை என்று சொல்லலாம். நம்முடைய நாட்டில் வெயில் என்னபோடு போடுகிறது! கொல்லும் இந்த வெயிலை நம்ம விஞ்ஞானிகள் எப்படிப் பயன்படுத்தாமல் விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது ஒரு ஆச்சரியம்தான்....

வெயிலைப் போலவே, இங்கே காற்று - முக்கியமாக ஆறு மாதங்கள் அடித்து முழக்கும் பேய்க்காற்று - ஓயாமல் நம்மிடம் வந்து வந்து புகார் செய்யும் கடல் அலைகள்.

இவை அத்தனையிலிருந்தும் பயன்படுத்தி மின்உற்பத்தி செய்தால் மின் தட்டுப்பாடே இருக்காதே என்று எனக்குத் தோன்றும்....

இங்கே, எங்கள் ஊரில் கரண்ட் திகழும் அளகைச் சொல்லி முடியாது. பிரயோகம் ஒன்று சொல்வார்கள் - 'நீயெல்லாம் உசுரை வெச்சுக்கிட்டு இருக்கணுமாக்கும்?' என்று. இந்த மேற்படிப் பிரயோகத்தை அப்படியே நமது தமிழ்நாடு மின்வாரியத்துக்குச் சமர்ப்பணம் செய்யலாம்....

ஒன்பது மணிக்குக் கிராமம் குறட்டை விட்டுக் கொண்டிருக்கும். அதோடு, இந்த அளகில் வரும் கரண்ட்டும் எந்தச் சமயத்தில் எந்த விநாடியில் கோவிந்தா ஆகும் என்று சொல்ல முடியாது. வட்டிலில் சாதத்தைப் போட்டு ஒரு உருண்டை பிசைந்து வாயருகே கொண்டு போகும்போது... கையில் தாலியை எடுத்து மணமகளின் கழுத்தில் கட்டப்போகும்போது... பிள்ளைப்பேறு நடந்து கொண்டிருக்கும்போது... விளக்கு எரிய வேண்டிய வெள்ளிக்கிழமை அன்று...

அடடா, அடடா...! இந்தத் தமிழ்நாட்டு மின்வாரியத்துக்கு இப்படிப்பட்ட காரியத்துக்காகவே கின்னஸ் புத்தகத்தில் நிரந்தரமாக ஒரு இடம் கிடைக்கிறது எனகிற விஷயம் அவர்களுக்கே தெரியுமோ என்னவோ!

- மேற்கண்ட துளிகள் நான் எழுதியதில்லை என்று சொல்லத் தேவையே இல்லை. 1987இல், யார் எழுதியது என்று நீங்கள் சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்.

*

தமிழ் - இந்தி இலக்கிய உறவு என்ற முந்தைய பதிவில் எச். பாலசுப்பிரமணியம் பற்றி பல இடங்களில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். அவர் லண்டன், டென்மார்க் பயணம் சென்றிருந்ததால்தான் நான் தில்லிகை நிகழ்ச்சியில் உரையாற்ற ஒப்புக்கொண்டேன். தனக்குத் தெரியாத விஷயங்களை தெரிந்தவர்களிடம் கேட்டுக்கொண்டு மொழியாக்கம் செய்வார் என்றும் அவரைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டேன். மொழியாக்கத்தில் இருக்கும் சிக்கல்கள் பற்றி அவர் பேசுவதைக் கேட்க வேண்டாமா... 

லண்டன் தீபம் தொலைக்காட்சிக்கு அவர் அளித்த நேர்காணல் யூ-டியூபில் இருக்கிறது. எழுத்தாளர் உதயணனும் கூட இருக்கிறார். இளைய அப்துல்லா நேர்காண்கிறார்.

நேர்காணல் செய்பவர் எப்படிப் புரிந்து கொண்டாரோ தெரியவில்லை, பாலசுப்பிரமணியன் அவர்களை ஜேஎன்யூ பல்கலைப் பேராசிரியர் என்று அறிமுகம் செய்கிறார். அந்தக் குறையைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால், நேர்காணல் அருமையாக இருக்கிறது. நீங்களும் பாருங்கள்.

பாலசுப்பிரமணியன் நேர்காணல்
(பிந்தைய திருத்தம் - திரு பாலசுப்பிரமணியன் ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலையில் வருகைதரு பேராசிரியராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளதாக திரு சந்திரசேகரன் தெரிவித்துள்ளார். தவறு அப்துல்லாவிடம் இல்லை, என்னுடைய தவறு)

*

பேஸ்புக் பத்தி நகைச்சுவையாக வினவில் எழுதியதை முந்தைய பதிவில் ஒரு சுட்டியில் கொடுத்தேன். ஆனால் யாருமே அந்த இணைப்புக்குப் போகவில்லை போலத் தெரிகிறது. அதனால், யாம் பெற்ற இன்பம் ... கீழே -

மைதானத்தில் பெரிய பந்தல் போட்டு, ஊரெங்கும் நோட்டிஸ் ஒட்டி பிரபலமாக்குவதுதான் பேஸ்புக்கின் வேலை. கூட்டம் சேர சேர பந்தலை விரிவுபடுத்துவது, கூட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்துவது இவைதான் தொடரும் அதன் பணிகள். கூட்டமாக சேர்ந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளத்தான் வந்திருக்கிறார்கள். சிறு சிறு குழுக்களாக குழுமிக் கொள்கிறார்கள். ஒரு குழுவில் நடனம் நடக்கிறது, ஒரு குழுவினர் நாடகம் போடுகின்றனர், ஒருவர் பாட்டு பாடுகிறார், ஒருவர் உரையாற்றுகிறார், ஒருவர் சமையல் செய்கிறார், ஒருவர் குடிநீர் வழங்குகிறார். கூட்டத்தை நடத்துவது வந்திருக்கும் மக்கள்தான்.

அப்படி கூடும் மக்களுக்கு பொருட்களை விற்க கடை போட வருமாறு வணிகர்களை வரவழைத்து கட்டணம் வசூலித்து வருமானம் பார்ப்பதும் பேஸ்புக்கின் வேலைகளில் ஒன்று. பயனர்களின் புகைப்படங்கள், கருத்துரைகள், தொடர்புகள் அனைத்தும் பேஸ்புக்குக்கு பணம் சம்பாதித்துத் தரும் கறவை மாடுகள்தான். பேஸ்புக்கில் சேர்க்கப்படும் ஒவ்வொரு புகைப்படமும், அதில் எழுதப்படும் ஒவ்வொரு கருத்துரையும், அதில் தொடங்கப்படும் ஒவ்வொரு விவாதக் குழுவும், அதில் செயல்படுத்தப்படும் ஒவ்வொரு விளையாட்டும் பேஸ்புக்கின் விளம்பர சந்தையை விரிவாக்கி அதன் வருமானத்தை பெருக்குகின்றன.

*

கொடைக்கானல் அருகே இருக்கும் தலையாறு அருவியைப் பற்றி தற்செயலாக அறிய நேர்ந்தது. எங்கள் ஊருக்குப் பக்கத்தில் இருப்பதுதான் என்றாலும் நான் போனதும் இல்லை, பார்த்ததும் இல்லை. இதற்கு எலிவால் அருவி என்றும் பெயர் உண்டு. அதைப்பற்றித் தேடியபோது கிடைத்தது அரியதொரு அருமையான பதிவு. சாகசப் பயணத்தில் கிடைத்த அற்புதமான புகைப்படங்கள்.  முகம் தெரியாத அந்த ஆங்கிலப் பதிவருக்கு வாழ்த்து எழுதி பின்னூட்டம் இட்டேன். நீங்களும் பாருங்கள், படியுங்கள். நீளமான பதிவு - முழுதும் படிக்க இயலாவிட்டாலும் புகைப்படங்களைப் பாருங்கள்.

அருவிக்கு ஒரு பயணம்

*

இதுவும் தற்செயலாகக் காண நேர்ந்த பதிவு. கோவையைச் சேர்ந்த எளிய மெகானிக்கின் கண்டுபிடிப்பு. அவருடைய ஆங்கிலத்தையும் சேர்த்து ரசிக்கலாம். அதுல பாருங்க... இந்த முருகானந்தம் எங்க ஊருக்காரருங்கோ....

http://www.tamilkudiyarasu.com/?p=2943

*

நாளிதழைப் படிக்கும் ஒவ்வொருவரும் ஆசிரியருக்குக் கடிதம் எழுதி விடுவதில்லை. பதிவைப் படிக்கும் அனைவரும் பின்னூட்டம் இட்டு விடுவதில்லை. பின்னூட்டம் இடாமலே பின்னூட்டம் தரும் நண்பர் ஒருவர் எனக்கு உண்டு - அவர்தான் குமரன். மைய பாதுகாப்புப் படையில் பணிபுரிவதால் தில்லியில் சில ஆண்டுகள்  வசித்து, நாங்க புதுசு (இப்போது தபஸ் என்று பெயர்) நாடகக் குழுவின்  நிறுவகர்களில் ஒருவராக இருந்து, இப்போது ஆந்திர மாநிலத்தில் விசாகப்பட்டினம் அருகே இருப்பவர். 

யோரா இயக்கத்தில், தில்லித் தமிழ்ச் சங்கத்தில் நடைபெற்ற கர்ணோபதேசம் நாடகத்தில்  அர்ஜுனனுக்கு உபதேசம் தரும் கிருஷ்ணனாக குமரன்

பதிவு வெளியான ஓரிரு நாளில் தொலைபேசியில் அழைத்து தன் கருத்தைக் கூறுவார். மாவோயிஸ்டுகள் பகுதியில் பணியாற்றுவதால் கணினி வசதி அதிகம் இல்லை, தமிழில் தட்டச்சு செய்யத் தெரியாது. எல்லாரும் தமிழில் பின்னூட்டம் இடும்போது தான் மட்டும் ஆங்கிலத்தில்  இடமுடியுமா என்று தயங்கி ஏதோ ஒரு செல்பேசி நிறுவனத்துக்கு தண்டம் கட்டி நீண்டநேரம் பேசுவார்.  ஒலிம்பிக் பற்றிய பதிவுக்கு பாதி ஆங்கிலம்-பாதி தமிழில் அவர் அளித்த சிறிய பின்னூட்டத்தைப் பார்க்கலாம். ராணுவத்துக்கும் - அதாவது, ராணுவம், பாதுகாப்புப் படை போன்றவற்றில் பணியாற்றிய நண்பர்களுக்கும் எனக்கும் உள்ள உறவை வைத்து ஒரு பதிவு எழுத வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறார். எழுத வேண்டும் - அவருக்காகவே.